U.N.I.P.T.F.

U.N.I.P.T.F is de afkorting van: United Nations International Police Task Force. In de Dayton akkoorden is afgesproken dat, voor het eerst in de geschiedenis van de Verenigde Naties, met de wederopbouw van Bosnia-Herzegovina, ook direct de lokale politie zou moeten worden omgevormd en gereorganiseerd. Tijdens de oorlog, waarbij Moslims, Kroaten en Serviers elkaar hebben bestreden, heeft aan alle kanten ook de politie een bedenkelijke rol gespeeld.

Menig politieman had zijn functie te danken aan zijn functioneren tijdens de oorlog. Bosnia-Herzegovina was nog steeds opgedeeld in een Servisch en een Moslim-Kroatische gedeelte. Tevens was het Moslim-Kroatische gedeelte ook nog opgedeeld in Kroatische- en Moslim steden en dorpen. Het spreekt voor zich dat in een Moslim stad een Servische- of Kroatische politieman of vrouw niet mocht of wilde werken en hetzelfde gold andersom. Tevens had menig politiechef zijn functie te danken aan de steun van een van de extremistische politieke partijen in het land. De Verenigde Naties wilden zo snel mogelijk beginnen  met de wederopbouw van het land en daartoe de ontheemde en gevluchte bevolkingsgroepen weer laten terugkeren naar waar zij vandaan kwamen en zo weer een multi-etnische samenleving vormen, zoals het vroeger altijd al was geweest. Het spreekt voor zich dat, mede gezien de bedenkelijke rol die de politie had gespeeld tijdens de oorlog en het feit dat velen hun baan hadden verkregen als dank voor hun aandeel in de strijd, vele vluchtelingen niet terug durfden te keren naar hun oude woonplaats omdat zij zich daar niet veilig zouden voelen ( en met reden! ) en in die gebieden niet hoefden te rekenen op enige steun van de plaatselijke politie. Juist dat was een reden om de politie als een van de eersten om te vormen tot een multi-etnische politie, waar de bevolking weer vertrouwen in zou hebben. Dit was de hoofdtaak van de U.N.I.P.T.F. De U.N.I.P.T.F. is met een mandaat van de VN aan het werk gegaan met als doel het hervormen, opleiden en monitoren van de plaatstelijke politie en kreeg hiertoe vergaande bevoegdheden, waarbij alle betrokken partijen zich neerlegden. Met de SFOR als back-up is men met politiemensen uit alle delen van de wereld aan het werk gegaan. het doel was: Een betrouwbare, democratische denkende, politie. Het monitoren was een van de belangrijkste taken. Er wordt gekeken naar zaken als corruptie, etnische bevoordeling, maar ook naar de kwaliteit van werken, waar nodig wordt ( her ) opgeleid. Bosnia-Herzegovina is hiertoe opgedeeld in verschillende regio' s en 1 District. Dit is het District BRCKO dat in het begin onder Internationaal Bestuur stond. Een speciale afgezant van de VN zwaaide hier de scepter, daar dit District politiek zeer beladen was. Alle betrokken partijen claimden dit gebied, dat als het ware een corridor is van de Republiek SERBIA ( Yugoslavia ) naar de Republica Srpska, waar vele Serviers wonen. Ondanks dat de VN het hier niet mee eens is, is Bosnia-Herzegovina toch nog opgedeeld in twee delen: De Republica Srpska en de Federation of Bosnia-Herzegovina. In de Republica is het bestuur voor een meerderheid in handen van Serviers en in de Federation afwisselend Kroatisch- en Molsim bestuur. Brcko wordt wel de hot-spot van het missiegebied genoemd. In het District Brcko heb ik dus gewerkt. Toen ik in het missiegebied aankwam waren hier twee stations, t.w. Bijela en Brcko. De grens tussen de Federation en de Republica loopt dwars door het District. De U.N.I.P.T.F station Bijela lag in Moslim-Kroatisch gebied en de station Brcko in Servisch gebied. Mijn eerste 6 weken heb ik gediend in Bijela, een station met veel etnische problemen op zich. Deze station gaf nou niet echt het voorbeeld van hoe het zou moeten zijn. De vele, verschillende nationaliteiten en culturen die in Bijela werkten veroorzaakten een totaal onsamenhangend geheel. Hier heb ik 6 weken als "gewone" monitor gefunctioneerd, hoewel echt werken in Bijela niet mogelijk was of onmogelijk werd gemaakt door eerder genoemde onderlinge (ge)(ver)schillen. Ik heb dan ook zo snel mogelijk overplaatsing aangevraagd naar de station Brcko, waar meer Nederlanders en Duitsers en andere West-Europeanen werkten. Ik woonde ook al in Brcko, dus wat dat betreft kwam het ook beter uit. In Brcko was een Nederlander stationcommander en een Nederlander Chief of Co-location.  Het is mij, uiteindelijk, gelukt om op de afdeling Co-location in Brcko te komen, waar ik werd geplaatst op de afdeling "Investigations " Gelukkig had ik, in Sarajevo, tijdens de 9-daagse UNIPTF-opleiding,, ook een zogenaamd assessment voor "investigations" gedaan, zodat ik recht van spreken had.

Brug, vanuit Brcko, over de rivier "SAVA" naar Croatia.

Het centrum van Brcko city.

.Behalve "monitoren", sprak ons politiehart ook als we als eerste t.p. waren bij een aanrijding.

Mijn eerste woning in Brcko! Niet slecht, toch?

Uw reporter bij de ingang van de beroemde Arizona Market, aan de weg tussen Orasje en Tuzla, ook wel Arizona road genoemd.

Homepage city of Brcko!

Het is mij dus gelukt om op de afdeling Co-location van het District Brcko te komen. Ik werd co-locator op de afdeling Investigations en dat werd een hele fijne tijd. Het team bestond uit zeven IPTF co-locators. Aan het hoofd een Noor en verder nog een Noor, een Amerikaan, een Fransman, twee Duitsers en ik als Nederlander. De internationale samenstelling maakte al meteen dat er op een ander niveau kon worden gewerkt dan waar de hele wereld door elkaar wordt gemixd. Het voornaamste werk wat wij deden was bij elk recherche onderzoek dat door de locale politie werd gedraaid er zoveel mogelijk bij zijn om te kijken of er wel objectief en kwalitatief werd gerechercheerd. Ook bestond ons werk uit het volgen en checken va de administratieve afhandeling van de onderzoeken. Mede gezien de hoeveelheid personeel die de afdeling recherche tot haar beschikking had en het materiaal dat zij tot hun beschikking hadden, raakte menigeen behoorlijk onder de indruk van de kwaliteit die men leverde. Ook draaiden de rechercheurs van Brcko, desnoods gewoon de klok rond!  Zaken als ( zelf ) moorden en diefstallen en verder alles dat de normale politieagent de pet te boven ging werden gedraaid door de afdeling recherche. Vooral zelfmoorden waren bijna aan de orde van de dag. Veel mensen haden en hebben gewoonweg geen middelen tot bestaan meer tengevolge van de oorlog en het feit dat ze hun eigen woon- en leefomgeving hebben moeten verlaten. Hier laat de Internationale gemeenschap nog steeds grote steken vallen. Vluchtelingen die vroeger op het platteland woonden en zo aan hun eerste levensbehoeften kwamen, wonen nu veelal in een armoedig appartement, zonder gas, licht en water, midden in een stad.

Of in een vluchtelingenkamp, zoals links! Dit is een rijtje huizen dat is geschonken door Nederland, vlakbij het plaatsje Bukvik in het District Brcko. Hier zijn Moslims gehuisvest die uit Brcko zijn verdreven tijdens de oorog. Uiteraard zijn er ook vluchtelingenkampen

van Serviers en Kroaten. geen enkele etnische bevolkingsgroep is aan de gevolgen van de oorlog ontkomen, hoewel je aan de hand van publicaties in het Westen zou kunnen vermoeden dat alleen de Moslims de slachtoffers zijn. Wat moet je trouwens in een mooi gebouwd vluchtelingenhuisje met je vrouw en kinderen, als je geen geld hebt, geen gas, licht en water? Dit drijft veel mensen nog steeds tot wanhoop en maakt dat de criminaliteit een voedingsbodem heeft gevonden. Tijdens het werk als co-locator kwam je dus vaak in aanraking met de ellende die leeft onder de mensen, maar ook zag je dat er waren die met heel weinig toch kans zagen een redelijk leven op te bouwen. In strijd met wat de overheid ons hier doet geloven, zijn de normale Serviers geen beesten. Het zijn juist nette mensen die prima in Europa zouden passen en dat, in het verleden, ook hebben gedaan! Geen enkele etnische bevolkingsgroep in Bosnia-Herzegovina heeft zich onbetuigd gelaten tijdens en na de oorlog. In het plaatsje Buvik is bijvoorbeeld in 1997 een massagraf van Serviers gevonden, maar daarover rept de Internationale gemeenschap met geen woord! Er zijn alleen maar slachtoffers in Bosnia-Herzegovina en dat zijn allemaal normale mannen, vrouwen en kinderen!

Al met al is deze uitzending een hele indrukwekkende geweest. Ik heb veel goede vrienden voor het leven gemaakt. Een paar daarvan staan op foto's afgebeeld. Wat mij het meest heeft verbaasd is dat er mensen in BH wonen die alles hebben verloren dat je maar kunt verliezen en dat er dan nog collega's zijn die niet willen

of kunnen worden uitgezonden, omdat hun gezin niet 6 maanden zonder ze zou kunnen. ( hele goede sociale- of medische redenen daargelaten! ), terwijl er in BH mensen wonen die helemaal iets meer hebben. Geen vrouw, kinderen, ouders, werk, huis, noem maar op en dan toch nog aan je toekomst werken, omdat je niet anders kunt. Juist daarom was het een eer te hebben mogen dienen in BH.  Ik heb het dan over collega' s van verschillende nationaliteiten en dan heb ik het nog niet eens gehad over hen dIe 6 maanden in BH hebben doorgebracht met de handen in de zakken met een houding van: "Wat kan mij het toch schelen? Ik zit hier verplicht! " Als je er toch zit, kun je je toch ook nuttig maken? Mede daarom: Hans,Ulli, Lima, Wolfgang, Ruud, Sandra, beide Runnars, Michael, Gerhard en nog vele anderen, bedankt dat ik met jullie heb mogen dienen. Het was een ongelooflijke- en onwisbare tijd in Brcko!

Een huis, gewoon aan flarden geschoten!

.Een Kroatische kerk, kapot geschoten, omdat het een Kroatische kerk is.

Nederlands vluchtelingen kampje, vlakbij BUKVIK.

Een 4-Runner, ons meest gebruikte vervoermiddel in BH.

IPTF-station Bijela ( bestaat niet meer).

Arizona Market in de winter!

De favoriete tolken van Hans en mij: Suzanna en Biljana! Gewoon fijne meiden en harde werkers!

Ook mijn Monique is op bezoek geweest, om een betere indruk op te doen van de situatie. Zowel als mijn steun- en toeverlaat en als politievrouw!

Met Hans, een onvermoeibare en aanstekelijke missiewerker! Zonder hem was alles anders geweest!

This page was last updated on: November 26, 2002

BACK!